بنیان گذار سلسله سلمانی ابوترابی 

 حدود سال ۱۶۰ ه-ق در شهر نخشب (نسف)از خانواده محمد حصین فرزندی متولد شد و نامش علی نهادند ملقب به ابوتراب.

در کودکی علوم دینی را آموخت و به همراه پدر به مکه مدینه شام بغداد و سایر بلاد عرب سفر کرد و در خدمت بزرگان دین به تکمیل اخلاق و علوم دینی مشغول شد.

ابوتراب درس جوانمردی را در کنار شقیق بلخی آموخت و بعد از شهادت ایشان احساس می کرد باری گران بر دوش دارد به همین دلیل او بنیان گذار قوانینی شد که تا به امروز قابل اجراست و راهش سرمشق مرشدان حقیقت و معرفت خواهد بود. او تصمیم گرفت با کمک یارانش در فاصله بین شهرها خانقاهی برپا کند و برای حفظ جان و مال مردم از دست راهزنان جوانمردانی را به عنوان فتی تربیت کرد شاگردانش را به ظاهری آراسته ملبس نمود و تاج سه ترک که نشانه سلمان فارسی ابراهیم ادهم و شقیق بلخی بود بر سر خود و یارانش نهاد. کم کم به علت امنیت و آسایش خانقاه های ابوتراب مرکز مردان بزرگ شد و اساتید فن مشغول به تدریس علوم شدند.

مساله بسیار مهمی که ابوتراب نخشبی پایه گذاری کرد روش پروراندن سالک و عبور از پیچ و خم راه  بود. ابوتراب مانند سایر مردان راه حقیقت با مرشدان زیادی روبرو شد از جمله شقیق بلخی شیبان راعی و بشر حافی.

سال صد ه-ق به بعد ابراهیم ادهم و حبیب عجمی میدان دار مردان سلوک شدند. ابراهیم ادهم  بنای عشق الهی را گذاشت و حبیب عجمی با ساختن صومعه خود پایه گذار خانقاه در قرون بعد شد، یک قرن گذشت و ابوتراب نخشبی با اعتقاد به مکتب عشق الهی به دستور مرشدان خود خانقاه را رسمیت داد که مهمترین آنها در شام، مصر، خراسان، ترکستان، نیشابور، و هرات برپاشد.