| اگر مردِ عشقی کمِ خویش گیر |
|
و گر نه رهِ عافیت پیش گیر |
| مترس از محبّت که خاکت کند |
|
که باقی شوی، گر هلاکت کند |
| نروید نبات از حبوبِ درست |
|
مگر حال بر وی بگردد نخست |
| تو را با حق آن آشنایی دهد |
|
که از دستِ خویشت رهایی دهد |
| که تا با خودی، در خودت راه نیست |
|
وز این نکته جز بیخود آگاه نیست |
| نه مطرب که آوازِ پای ستور |
|
سماع است اگر عشق داری و شور |
| مگس پیشِ شوریده دل پر نزد |
|
که او چون مگس دست بر سر نزد |
| نه بم داند آشفتهسامان نه زیر |
|
به آوازِ مرغی بنالد فقیر |
| سراینده خود مینگردد خموش |
|
ولیکن نه هر وقت باز است گوش |
| چو شوریدگان مِیپرستی کنند |
|
به آوازِ دولاب مستی کنند |
| به چرخ اندر آیند دولابوار |
|
چو دولاب بر خود بگریَند زار |
| به تسلیم، سَر در گریبان برند |
|
چو طاقت نمانَد گریبان درند |
| مکن عیبِ درویشِ مدهوشِ مست |
|
که غرق است از آن میزند پا و دست |
| نگویم سماع ای برادر که چیست |
|
مگر مستمع را بدانم که کیست |
| گر از برجِ معنی پرد طیرِ او |
|
فرشته فرو ماند از سیرِ او |
| وگر مردِ لهو است و بازی و لاغ |
|
قویتر شود دیوش اندر دِماغ |
| چو مردِ سماع است شهوتپرست |
|
به آوازِ خوش خفته خیزد، نه مست |
| پریشان شود گُل به بادِ سحر |
|
نه هیزم که نشکافدش جز تبر |
| جهان پُر سماع است و مستی و شور |
|
ولیکن چه بیند در آیینه کور؟ |
| نبینی شتر بر نوایِ عرب |
|
که چونش به رقص اندر آرد طرب؟ |
| شتر را چو شورِ طرب در سَر است |
|
اگر آدمی را نباشد خر است |
دانلود فایل پی دی اف