| دیده عمریست، داغِ حیرانیست |
|
دل همان نسخهی جنونخوانیست |
| گر به هرسو نظر کنی چمن است |
|
هر طرف پر زنی گلافشانیست |
| بینیازی بهارها دارد |
|
گفتوگو محوِ باقی و فانیست |
| خلوت آرایی، انجمن سازی |
|
اعتبار وجوب و امکانیست |
| آن یکی عالمِ تغافل شوق |
|
این دگر باغِ رنگگردانیست |
| از بد و نیک آنچه دید نظر |
|
جلوهگر شد که غیر بهتانیست |
| همه را سرنوشت(در) فکر خود است |
|
زانو آیینهدارِ پیشانیست |
| خاک، آسوده پا به دامنِ ناز |
|
که: «همینجا بهارِ رحمانیست» |
| آب، خندان که: «بحر را زاینجا |
|
عرقآلودِ گرمِ جولانیست» |
| باد، مطلقعنان که: «عنقا را |
|
در همین آشیان پرافشانیست» |
| شعله، بیپرده: «کای نظربازان! |
|
کسوتی نیست، جلوه عریانیست» |
| چرخ، گردان که: «چاره نتوان یافت |
|
زورقِ کائنات، توفانیست» |
| صبح، اجزای خویش داد به باد |
|
که: «نفسْ مایهی پریشانیست» |
| ابر، دامنکشان که: «حاصلِ دهر |
|
خرمنآرای، اشکِ سامانیست» |
| گلسِتان جامهدر ز شوخیِ رنگ |
|
که: «دو عالم شکست پیمانیست» |
| شهر و غوغا که: «جلوهآبادیست» |
|
دشت و تسکین که: «جمله ویرانیست» |
| بحر، سرخوش که: «مدعا گهر است» |
|
کوه، نازان که: «لعلِ رُمّانیست» |
| هر یک از نسخهی حقیقتِ خویش |
|
سرخطِ اظهارِ رازِ پنهانیست |
| اینقدر واشکافتن عبث است |
|
گر نه فکرِ یقین گریبانیست |
| با همه هوش معنیِ این راز |
|
تا نفهمیدهاند نادانیست |
دانلود فایل پی دی اف