| ای غبارت گذشته از پروین! |
|
چند باشی غبار روی زمین؟ |
| آفتابی! به رفعِ ظلمت کوش |
|
آسمانی! به زیرِ پا منشین |
| نقدِ عشقی! مرو به بیعِ هوس |
|
نورِ هوشی! بساطِ وهم مچین |
| پایبندِ طلسمِ خاک مباش |
|
که نَفَس نیست آنقدَر سنگین |
| دشتِ امکان ز پرتواَت ایمن |
|
باغِ دهر از گُلِ تو خُلدِ برین |
| چشمِ عشق از تجلیات روشن |
|
کامِ حسن از تبسّمت شکرین |
| تابعِ عشرتِ تو شام و سحر |
|
مدّتِ جلوهات شهور و سنین |
| روز و شب آسمانِ عالیقدر |
|
به هوای تو در طوافِ زمین |
| پرتوِ آفتابِ عالمتاب |
|
سوده در پایِ سایهی تو جبین |
| زندگی با توجّهات توأم |
|
نیستی از تغافلت گلچین |
| شرحِ افکارِ تو نقوشِ کمال |
|
متنِ اِقرارِ تو علومِ یقین |
| لطفِ تو مایهی بهارِ کَرَم |
|
خُلقت آیینهی حقیقتِ دین! |
| بهرِ تحقیقِ مُصحَفِ قَدرَت |
|
هم وجودِ تو آیتیست مُبین |
| هرچه دارد زمانه از کج و راست |
|
هست از بازیات رخ و فرزین |
| حاصلِ مدعایِ راز، تویی |
|
ای دعاهایِ خَلق را آمین |
| حرفی از درسِ عشق میگویم |
|
نتوان یافت معنیئی به از این |
| تک و پو داشت کاف و نون که هنوز |
|
نگرفته تَرَنگِ او تسکین |
| چون شدی محرم این حقیقت را |
|
پس چه ما و چه من چه آن و چه این |
| بیسخن هرچه هست مکشوف است |
|
نَکِشد هوش، منّتِ تلقین |
| گوش اگر ساز کردهای بشنو |
|
چشم اگر باز گشته است ببین |
دانلود فایل پی دی اف