| بیدلانی که محرمِ اویند |
|
شش جهت ناظرند و یکسویند |
| گر بهارند، در همان چمنند |
|
ور غبارند، هم در آن کویند |
| بیغم و شادیِ وجود و عدم |
|
از جنونزارِ شوق میرویند |
| کَرَم از ذاتشان به خود بالد |
|
بسکه دریادلانِ حقجویند |
| عدل نازَد به سازِ طینتشان |
|
بسکه سنجیدگی ترازویند |
| بینفس چون خیال میبالند |
|
بیقدم چون غبار میپویند |
| در زمینگیریِ طریقِ سجود |
|
همچو تسلیم، سختبازویند |
| دوست دارند چشمِ گریان را |
|
بیشتر سروِ این لبِ جویند |
| عجزشان بسکه توأمِ ناز است |
|
عرشخوانانِ لوحِ زانویند |
| هرچه هرجا به جلوه میآید |
|
عرضِ سامانِ شوخیِ اویند |
| یعنی آثارِ آفرینش را |
|
یک قلم، پشت و روی و پهلویند |
| زین تماشاگهِ ظهور فریب |
|
چون تغافل کنند ابرویند |
| دلبری تا به یادشان گذرد |
|
هر سرِ مو کمندِ گیسویند |
| گردشِ رنگشان جهانآراست |
|
در کفِ صُنع، خامهی مویند |
| زین بقا جز فنا نمیخواهند |
|
زین چمن جز خزان نمیجویند |
| از عرقریزیِ حیایِ ظهور |
|
روزکی چند، رنگ میشویند |
| چشم تا باز کردهای رنگند |
|
مژه تا برهم آوری بویند |
| به ادایی رمیدهاند از خویش |
|
که برون از خیالِ آهویند |
| از کجایند این پریصفتان؟ |
|
از جهانِ حقیقتِ هویند! |
| همه را دیدهاند و میبینند |
|
همه را گفتهاند و میگویند |
دانلود فایل پی دی اف