| ای به خود غرّهی کمالِ قصور |
|
با همه قرب، از حقیقت دور |
| غیر، جوشیدهای ز عالمِ عین |
|
نار گل کردهای ز گلشن نور |
| دل در آغوش و این همه بیدل؟ |
|
شیشه در دست و اینقدر مخمور؟ |
| پیر گشتی به فکرِ آب و علف |
|
ای دلت مرغزارِ عیش و سرور |
| زندگی بر سرت چه بار گذاشت |
|
که خمیدی چو پیکرِ مزدور؟ |
| آسمانی به ذرّگی مغلوب |
|
آفتابی به سایگی مجبور |
| جمله عیشی و میکشی کلفت |
|
همه وصلی و میتپی مهجور |
| خلق توضیح و بینشت اغماض |
|
دهر تحقیق و غفلتت منظور |
| چند پوشی لباسِ رنگ فریب |
|
چند باشی ز چشمِ خود مستور |
| ای بهشتِ حقیقتِ ازلی |
|
خوش فسردی به فکرِ حور و قصور |
| میکند شوق، معنیئی انشا |
|
تا شود فطرتت مصون ز فتور |
| با حقیقت شبی دچار شدم |
|
در فضای طربسرای حضور |
| حیرتِ دل، درِ سؤالی زد |
|
که مَجازت چه فتنه است و چه شور؟ |
| گفت: ما را به حکمِ یکتایی |
|
خودنمایی فتاده است ضرور |
| لیک ازبس به خود نظر کردیم |
|
شرم شد پردهدارِ عرضِ ظهور |
| گفتمش: شرمت اینقدر از کیست؟ |
|
گفت: از چشمِ اعتبارِ شعور |
| معنی این است اگر توان فهمید |
|
عشرت این است اگر شوی مسرور |
| زین مَجازی که در نظر داری |
|
جز حقیقت مدان چه نار و چه نور |
| برگبرگِ بهارِ امکان را |
|
توام افتاده با لبِ منصور |
| به همین نغمه الفتآهنگ است |
|
تپش کائنات تا دلِ مور |
دانلود فایل پی دی اف