| ای خطت آیهی وفاداری |
|
نرگست نسخهی ستمکاری |
| طُرّهی کافرِ تو از کفِ دل |
|
نقدِ ایمان برَد به طرّاری |
| علم حاصل نما، ز جهل گریز |
|
جهل خواب است و علم بیداری |
| غافل از حال خود مشو کز دل |
|
لوحِ محفوظ در بغل داری |
| چون صدف جا کنی به سینهی بحر |
|
گوهر دل اگر به دست آری |
| رشتهی سُبحهی دل است نفْس |
|
مَکِش از بیدلی به زُنّاری |
| غنچهسان عقدهی تو حل گردد |
|
گر شبی وارسی به خونخواری |
| تا طبیب تو نیست، درد طلب |
|
گر مسیحا شوی که بیماری! |
| در خرابی بوَد عمارت دل |
|
سَر کُن از سیل اشک، معماری |
| نقطهی صفر گَرد و پیشی کُن |
|
در کمی خفته است، بسیاری |
| هرکه سر در رهِ طلب دارد |
|
بُوَدش فکرِ غیر، سرباری |
| التفاتت به ماسِوا زان روست |
|
که در اندیشهی خودی، عاری |
| هیچکس مانعِ خرامِ تو نیست |
|
هم تو در پایِ خویشتن، خاری |
| رنگ و بو، جمله سازِ پرواز است |
|
اینت آزادی و گرفتاری |
| خواه جنّت گزین و خواه سِقَر |
|
که تو در اختیار، مختاری |
| گر به عرفان رسی، همان نوری |
|
ور به غفلت روی، همان ناری |
| پرتوِ آفتابِ هستیِ ذات |
|
هست در جملهی جهان، ساری |
| یک محیط است آبِ رحمت او |
|
گشته در جویِ «کن فکان»، جاری |
| گر صداقت دلیلِ دانشِ توست |
|
لفظ را عینِ معنی انگاری |
| چون قدح جمله چشمِ حیران باش |
|
گر از این باده نشئهای داری |
دانلود فایل پی دی اف