| درآ به زمزمه ای مطربِ غزال پرداز |
|
که تازیانهٔ شوق است شعلهٔ آواز |
| مگر به روشنیِ این چراغِ ربانی |
|
به پیشگاه حقیقت رِسَم ز راهِ مجاز |
| برآر از جگرِ گرم نالهٔ گرمی |
|
که شیشهٔ خانهٔ دلها ازان رود به گداز |
| مگر به بدرقهٔ این بُراقِ گردونسِیر |
|
رِسَم به منزل ازین راهِ پرنشیب و فراز |
| بریز در قدحِ گوش ازان میِ بیرنگ |
|
که دلشکاف بود موجهاش چو ناخنباز |
| مگر به بال و پرِ این شراب روحانی |
|
ازین خرابهٔ وحشتفزا کنم پرواز |
| خدای را حدی عاشقانهای سرکن |
|
که بیحدی نشود قطع راهِ دورِ حجاز |
| ز دوشِ خاطرِ ما بختیانِ سنگینبار |
|
غمِ گرانیِ بارِ وجود دور انداز |
| گره ز بالِ پریپیکرانِ دل واکن |
|
به نغمه های سبکروح ای نواپرداز |
| چراغی از نفسِ گرم پیش راهم دار |
|
به این فروغ مگر رویِ دل ببینم باز |
| درختِ خشک به آب و هوا نمی جوشد |
|
به زاهدان چه سرایت کند ترانه و ساز؟ |
| درآ به انجمنِ صوفیان، تماشا کن |
|
که مرغ با قفسِ آهنین کند پرواز |
| شگفت نیست ز شورِ خمیرمایهٔ عشق |
|
که هم تنور درآید به چرخ و هم خَبّاز |
| خوشا سَری که ز شورِ جنون بود در گَرد |
|
خوشا دلی که به بالِ تپِش کُند پرواز |
| دلِ رمیده به تدبیر برنمیگردد |
|
شرر به آتشِ سوزان چگونه گردد باز؟ |
| ز آفتاب محال است رنگ گرداند |
|
دلی که پخته نگردد به شعلهٔ آواز |
| وصال میطلبی، یک نفس قرار مگیر |
|
که از تپیدنِ دلهاست طبلِ آن شهباز |
| رسد به مغز ز دلها نسیمِ سوختگی |
|
در آن حریم که صائب سخن کند آغاز |
دانلود فایل پی دی اف