| فقر بگزین که عز و شان بینی |
|
خاک شو تا بهارِ جان بینی |
| غنچهسان چاک زن گریبانی |
|
خویش را چند سرگران بینی؟ |
| از فنا، معنیِ بقا دریاب |
|
نوبهاری اگر خزان بینی |
| کف چه داند حقیقتِ دریا؟ |
|
پرده بردار تا عیان بینی |
| چون حباب ار ز خود برون آیی |
|
بحر در قطرهات نهان بینی |
| غرّه منشین به وعدهی فردا |
|
زین چه فهمیدهای که آن بینی؟ |
| در طلب دست و پا بزن چون موج |
|
شاید این بحر را کران بینی |
| آیِنه شو که صفحهی خود را |
|
پُر ز نقشِ پَریرخان بینی |
| گر نگاهِ تو با یقین جوشد |
|
هرچه خواهد دلت همان بینی |
| چند محبوسِ الفت جسمی؟ |
|
سر برون آر تا جهان بینی |
| بالِ اوهام اگر به هم شکنی |
|
از قفس فیضِ آشیان بینی |
| جهدِ آن کن که در ظهورِ صفات |
|
جلوهی ذاتِ بینشان بینی |
| سرمهی بینش ار کنی حاصل |
|
نقشِ آنسوی آسمان بینی |
| سوی اقلیمِ قدس از انفاس |
|
کاروانهای دل روان بینی |
| قوّتِ شوکتِ سلیمانی |
|
در دلِ مورِ ناتوان بینی |
| وارسی بر نزاکتِ اسرار |
|
یعنی از ریشه، گلِسْتان بینی |
| خاک را مغزِ راز پنداری |
|
چرخ را مُشتِ استخوان بینی |
| صفتِ التفاتِ رحمانی |
|
در ملاقاتِ دوستان بینی |
| پرتوِ حسنِ دوست جلوه کند |
|
گر همه رویِ دشمنان بینی |
| سخت در خوابِ غفلتی بیدل |
|
دیده بگشای تا عیان بینی |
دانلود فایل پی دی اف